همه جنوبی ها درخت کنار را می شناسند.بوی میوه آن رااحساس کرده اند و سالهاست با آن آشنایی دارند.درختی تنومند با تیغ (خار) زیادکه بعضی از آنها فصل هم نمی شناسند ومیوه خوشمزه خود را برای همسفرانش به ارمغان می آورد.سایه ای دلکشش دل هر عابری را می نوازد.به دنبال اطلاعات زیادتری در باره این درخت پرثمر توی اینتر نت بودم که اطلاعات ویکی پدیا برای من بسنده بود:

درخت کنار ( به انگلیسی‌: Ziziphus ) بومی جنوب ایران است . برگ‌های کوبیده آن را «سدر» می‌نامند‌.میوه کنار خوراکی است، دربعضی از مناطق نیز به جای میوه استفاده می‌کنند. درخت کنار بیشتر در کوهستانها می‌روید ودر حدود صدسال نیز در بعضی از مناطق عمر می‌کند.درمان با برگ کنار (سدر):برگهای کنار را خشک کرده و پودر نموده و جهت شستشوی بدن و مو بکار می‌برند . برگ کنار (سدر) حاوی تانن، استرولهای گیاهی مانند بتاسیتوسترول، بتاسیتوسترول گلوکزید و ساپونین ابلین لاکتون می‌باشد. ساپونین موجود در سدر عامل کف کنندگی در برگ کنار می‌باشد. ابلین لاکتون از دسته ساپونینهای استروئیدی است و به عنوان ماده اولیه برای تهیه هورمونهای استروئیدی می‌توان بکار برد. کنار با نام علمی Zizyphus درختی است به ارتفاع قریب به ۱۰ متر با شاخه‌های سفید تا خاکستری و برگهای قلبی شکل و کشیده با سه رگبرگ برجسته که گوشوارک آن به خار تبدیل شده‌است .میوه این گیاه تخم مرغی شکل و زرد رنگ و خوراکی است . این درخت دارای جثه‌ای (تنه‌ای) بزرگ ومیوه اش کوچک وقرمز رنگ وخوراکی باطم‌های ترش مطبوع وشیرین می‌باشد.در مناطق مختلف جنوب ایران به کنار مرسوم است و در کتابها به نامهای کنار، سدر، سدره، منبل داوود، سنجد گرجی، نیم، ضال، ببر و شجره النبق خوانده شده‌است. از قدیم از برگ سائیده درخت کنار به‌عنوان ماده پاک کننده موی سر و بدن استفاده شده و هنوز هم استفاده از آن متداول است . برگ سائیده کنار «سدر» یا «کنار» نام دارد . این درخت در استان‌های جنوبی کشور مانند استان هرمزگان-بوشهر-خوزستان به خوبی رشد می‌کند.سدر در جهان دارای ۴۰ گونه است.